….tijd voor zachte krachten ….


Deze foto nam ik vanuit de strandtent “Het Heart Break Hotel” aan het eind van Terschelling. Tijdens het eindje fietsen er naar toe waan je je op de maan. Stil en verlaten als altijd. Echt iets voor genieters van stilte.

Een weerzien met Elvis en ook met een origineel flesje Coca Cola zoals dat vroeger ergens in Amerika verkocht werd (zoals bijvoorbeeld is te zien in de film “West Side Story”).

Zittend op de namaak leren bank, in rood en wit en hier en daar ook mint, kijk ik uit het raam en zie dat het regent. Ik zie de druppels op het raam en ze glijden naar beneden. Een mistroostig gezicht, maar fotografisch een geweldige ontmoeting. In de verte is het strand waar je uren kunt dwalen. De golfslag is rustig en de wolken zijn donker. Blauw met een beetje groen lijkt het wel. In ieder geval dreigend.

De uiteinden van het terras (de houten palen) geven samen met de geringe scherptediepte het gevoel van dichtbij en veraf mee aan de foto.

Het is november 2015. Koud en kil. Binnen is warme choco. Genieten van de surrounding.

Ik bekijk vandaag op NU.nl een video bericht over “Hoe de NASA een planeet buiten ons zonnestelsel kan ontdekken”, lees een interview n de Volkskrant van Damien  Denys over “We zijn het lijden verleerd” en herlees het boek over “De jongen, de mol, de vos en het paard”  van Charley Makesy en denk aan mijn eerdere uitspraak:

 ‘Ik geef mij over aan tijdloze verwondering’.

 Het lijkt het strand wel met de ‘oneindige’ verte.


30 oktober 2021


 

Ergens in Oslo raak ik de weg kwijt. Verdwaald heet dat. In een oude wijk tref ik deze fontein. ‘Toevallig gelukkige ontmoetingen’ noem ik dat.

De fontein staat er al jaren. Het model is oud en ziet er verweerd uit, Begroeid met groen mos ook. Het werkt allemaal nog wel. De stralen water gaan langzaam. Helder water midden in een stad. Bepaald geen toeristische attractie, maar des te mooier….

Ik neem mij voor het water stromend weer te geven. Als een waterval. Dat past wel bij Noorwegen. Zwart-wit dat wordt het. Tijdloos staat daar de fontein. Midden in een stad. Zich van niets en niemand wat aantrekkend. In bewonder haar. Gewoon stromen zoals een fontein dat doet en intussen decoratief zijn…..

Het is juli 2005.

 Ook nu heeft het iets van eeuwigheid. Ik vraag mij af hoe vaak de herfst al gepasseerd is en hoeveel voetbaltrainers er sinds de installatie er van zijn ontslagen…..

 

 


1 november 2021


Geluk in het hoge noorden. IJsland. Het blijft een wonder. Aanschouwelijk onderwijs midden in de natuur. Op de knietjes om beter te kunnen zien. Je ziet het immers misschien nooit meer. Wat een licht en wat een kleuren! Herfst in optima forma. Enkele regels komen spontaan op. Later vertaal ik het naar het IJslands.

DE IJSBLAUWE LUCHT

SPEELT EEN SPEL MET DE KLEUREN

DE HERFST IS ER WEER

S-BLAR HIMMINN – SPILAR LEIKINN MED LITUM – HAUST ER AFTUR

Het is oktober 2014.

Het is als in de TAO. ‘Nu stop ik met zoeken’ zei de leerling. ‘Ah, je hebt het gevonden “ zei de meester.

Vandaag blijft het een wonder van schoonheid en ik moest denken aan de klimaattop in Glasgow….


3 november 2021


 

Het hart. Zomaar op een boom ergens bij Ootmarsum. Wat heeft hij of zij gedacht bij het inkerven? Het moet iets van binnen geweest zijn, want zo gaat het met harten.

 

Het hart: centrum van je bestaan, van jouw wereld……

 

Feest dus als het klopt.

 

Het is april 2010.

 


5 november 2021


 

Winter. Er staat een koude wind. Ik fotografeer de restanten van wat eens was in groen. Nu dor, maar nog steeds bewegend. Wanneer is iets echt dood?

 

Fier zijn, daar gaat het om.

 

Expressie geven ook. Aan je passie of je idee. Gewoon vasthouden aan iets waarin je gelooft. Zoals in mooie zwart-witten bijvoorbeeld. Door de seizoenen heen….

 

Het is februari 2005.

 


7 november 2021


 

 

 

Het water wint altijd…..

Soms moet je er even op wachten.

 

Het is juli 2005.

 

 


9 november 2021


 

Verlangen, noteer ik bij deze foto. Ergens in Scandinavië tref ik de zee en het eiland in de verte.

Een bewolkte dag waar eerder een visser zijn/haar netten heeft uitgezet. Tijd om te mijmeren.

Hoe zou het eiland er uitzien? Wat is er te doen of wat zijn ze daar aan het doen? Wonen er wel mensen of is er alleen bos? Ik weet het niet en er volgt geen antwoord.

Wie zong dat ook alweer: ‘het gras zal altijd groener zijn aan de andere kant van de heuvel’. Dat zal Ramses wel geweest zijn. Ik ga maar niet kijken of het waar is.

Het is juli 2007. De wind waait mij in de rug.

‘En zo bleef het zijn verlangen’, hoor ik nog ergens in gedachten…….

Frans Bastiaanse geloof ik.

 


13 november 2021


 

Zweven……

Soms kan niets je tegenhouden……

Het is 1 oktober 2006.

 

 

 

 

 


15 november 2021


 

Soms zijn bomen een en al kracht. “The power of life”, zo voelt dat.

Je kunt eronder liggen – uitrusten in de schaduw bijvoorbeeld of naar de overdrijvende wolken kijken. Gewoon je fantasie de vrije loop geven dus …… Op IJsland lag ik er onder…..

Ook kun je de horizon afspeuren.  Er is altijd wat te doen onder een krachtige boom. Ik verbaas me over de sapstroom. Altijd naar de top. In de tak boven is de druk dan ongeveer een atmosfeer. Ik moet er vaak aan denken als ik de fietsbanden op pomp.

Zo’n boom luistert ook altijd, zij oordeelt niet. Alle seizoenen zijn al vaak gepasseerd en veel mensen hebben er al onder gezeten. Ieder met zijn of haar geschiedenis. Misschien zelfs uit een ander land. Wie zal het zeggen? De boom niet in ieder geval, want luisteren is een drukke bezigheid…..

Het is oktober 2007…

 

 


19 november 2021


 

Strings. Bass. Moving fingers…..

 

Muziek neemt je mee. En een bas werkt in op je lijf. Geeft een ondertoon….

 

Ritme ook en beweging natuurlijk…..

 

Moeilijke grepen, dat wel…..

 

Het is april 2007.


22 november 2021


 

Praag, stad van Vàclav Havel. “The power of the powerless.”

Je kunt hem nog voelen. Hij dwaalt nog rond. Ergens in de stad; rond het plein van het paleis bijvoorbeeld. Altijd tot de verbeelding sprekend.

Stad van kerken en bier in café’s. Pilsner Urquell….de naam alleen al.

De stad gonst van muziek, waar je ook komt of loopt en vooral klassiek. Op elke hoek wel ergens een uitvoering of gewoon een bewogen violist op straat.

Stad van veel kado’s om mee naar huis te nemen……

 

Het is oktober 2007

 


24 november 2007


Wat valt er te zeggen over zo’n rode kool?

 

Het was koud, erg koud op de fiets…..

 

Plots staat daar een kar in het Brabantse land.  Het werk is nog niet af, want er liggen nog heel veel kooltjes op het veld te wachten in de morgendauw. Een lust voor het oog……

 

Klei, kool en ochtendlicht. Ingrediënten voor poëzie.

 

Het is oktober 2007.


27 november 2021