Soms ben je ineens getuige van iets heel ongewoons. Voor de eerste keer in mijn leven zag ik synchroon dansende zwanen. Liefhebben dus. Hoe ongewoon is dat? Het schijnt elk jaar weer te gebeuren. Je moet er bij zijn om het te geloven. Synchroon. Het zegt veel in de tijd dat we leven. Het leven koesteren. Misschien wel synchroon. Als het even kan. Dan volgt er weer toekomst.
ENJOY!
Dagelijkse dingen. Gewoon. Je komt ze tegen. Nu in ieder geval. Je loopt er snel aan voorbij. Je hebt er geen erg in. De ziet ze niet eens. Toch maken ze deel uit van de wereld. Al jaren, eeuwen misschien. Misschien wel langer dan je leeft. Ze zijn er elk jaar weer. Gewoon. Of het zo hoort. Dat paars ook of wat is het eigenlijk.
Verwondering is een schone zaak.
Niet zo gewoon misschien.
ENJOY!
Het trekt naar buiten. De lente is er. Zij manifesteert zich. Tijd om er van te genieten. Je kunt je nauwelijks voorstellen dat zij er weer is. Nog even en dan zijn alle bomen weer groen. Kun je er niet meer doorheen kijken. Zie je de stammen niet meer, terwijl deze juist zo decoratief zijn. Nog wel dus. Met hun bemoste tentakels schitterend in het zonlicht laten ze nog een glimp zien van ‘hoe het was’, waar alles vandaan komt. Hangen zij boven ons. Inspiratie biedend voor een meditatief moment temidden van een chaotische wereld. Zijn dus. Gewoon zijn. Verschijnen door de tijden heen.
ENJOY !
Ja, ik kan het niet laten, want het is natuurlijk lente. In 2026 nog wel. Hoewel het elk jaar weer hetzelfde lijkt, is het toch weer nieuw. Je raakt er nooit een gewend en nooit op uitgekeken. Iedere keer verwondert het weer. Althans zo gaat het mij. En met mij velen, elk jaar weer. Seizoenen komen en gaan. Maar als het lente wordt, is dat toch weer heel bijzonder. Het is net alsof alles opnieuw begint. En dat is natuurlijk ook zo.
ENJOY!
Het voelt als gisteren, maar het is toch een paar jaar geleden.
Oude beelden komen weer naar voren.
Sterker misschien.
Dat allemaal na het zien van de film FOLKTALES in het FOCUS filmtheater in Arnhem.
Geweldig!
Neem vooral een zakdoek mee en geniet.
De omgeving is als een jas, een natuurlijke jas.
ENJOY!
Je moet er even geweest zijn deze zomer. Genieten misschien. Of verdwalen. De toerist uithangen. Gewoon er zijn. En ja, als je die vlaggen allemaal ziet vergaat je de lust om andere landen te bezoeken als je leest wat eronder staat. Slenteren dan maar. Kijken en kijken. Een ijsje, een bankje. Schaduw. Gewoon een dag om lief te hebben.
ENJOY!
Soms kom je ze tegen. Oude signalen. Bekentenissen wellicht. Ik kan er altijd van genieten en erbij wegdromen. Zeker ook als er in de huidige tijd nog wat (van) te zien is. Dat maakt het betekenisvoller. De oude boom met de schaduw van het nieuwste blad. Een combinatie anno nu, maar ooit ergens begonnen. Wie weet.
ENJOY!
Al jarenlang proberen dichters, schrijvers en fotografen het majestueuse gevoel, dat de lente oproept, weer te geven. Soms slagen ze daar wonderwel in. Soms – zoals ik – ben je met ‘stomheid geslagen’ bij zoveel onzegbaars. Elk jaar weer slaagt de lente er in om dat gevoel op te roepen. Iedere keer denk ik ‘nu ga ik het pakken’, maar dat ontglipt mij telkens. Tegen zoveel variatie kan ik niet op. Rood of groen. Het maakt niet uit. Steeds is het toch nieuw. Elk jaar weer!
ENJOY!
Het is zover. Vandaag is het lente. In 2025 wel te verstaan.
Ik kan niet anders zeggen dan er vrolijk van te worden. Na alle somberheid schijnt vandaag weer de lentezon. Het schijnt de warmste lentedag ooit te worden.
Blij?
Ik wel, op de klimaatverandering na dan.
ENJOY!
Recente reacties