­

DELEN

Al geruime tijd hoor ik in mijn hoofd ‘je moet je werk delen’. Eerder heeft eens iemand dat tegen mij gezegd. “Waarom hou je alles voor jezelf? Maak ons deelgenoot.” Welnu, ik heb het eerlijk bekeken. We leven dus in een tijdperk kijkcijfers en van ‘likes’. Hoe groot is jouw community? Hoeveel volgers heb jij? Hoeveel mensen/gezinnen/huishoudens weet je te bereiken? Ben je een influenceer? Wat dan te kiezen? Welke site? Wat heeft dan de voorkeur? En waarom, waarvoor?

Ik kom tot de conclusie dat ik er niet in geloof. Ik wel best delen, graag zelfs. Dan kan ieder zien of het de moeite waard is of dat je het leuk vind of dat het je interesseert. Graag zie ik je opmerkingen verschijnen en ik zal erop reageren. Vanzelfsprekend. Graag communiceer ik erover. Ik laat echter wel zien ‘wat me raakt’. Dus hou ik het maar op ‘mijn eigen’ website.

Deze foto nam ik vanwege de schaduw. De tekening ervan op het hart. De zon stond laag en wierp lange lijnen.

Momenten van stilte, van geruisloosheid.

ENJOY

By |19 september, 2021|Fotografie, Landschap, Natuur|0 Comments

PALET

 

Ongetwijfeld is en wordt het een herfstpalet. Vooral en juist op de dag dat je 75 jaar wordt. Een uniek verschijnsel dat palet en ook veelzeggend. Het wordt weer herfst. De zomerkleuren verdwijnen en maken plaats voor de nuances van de herfst. Mooier kan het eigenlijk niet. Genieten van wat er nog te genieten valt kennelijk. Dus dat doe ik dan ook en wel met volle teugen.  Voor wie dit leest geldt: Maak er een mooie dag van. Voor je het weet is het avond en zijn de kleuren niet meer te zien. Pluk deze dag!

By |11 september, 2021|Fotografie, Landschap, Natuur, Seizoenen, Straatfotografie|0 Comments

VERVAL

Onlangs bezocht ik het museum “Beelden aan Zee” voor een indrukwekkende expositie van de werken van Igor Mitoraj. Een Poolse kunstenaar, die –  na aanvankelijk te zijn gestart als schilder – zijn leven voornamelijk besteedde aan beeldhouwen en wel vanuit de klassieke oudheid.

Werken die tot nadenken stemmen en mij inspireerden tot het schrijven van dit blogje. “Verval” genoemd, omdat het leidde tot de overdenking dat het hele leven aan aaneenschakeling is van toevallige ontmoetingen. Hoe jouw eigen leven verloopt bijvoorbeeld.

Het had heel anders kunnen zijn als de omstandigheden anders waren of dat je geboortemoment in een ander tijdvak, of op een andere plek had plaatsgevonden. Onwillekeurig zal hiervoor wel een verklaring gevonden zijn, omdat mensen nu eenmaal uitblinken in het vinden van verklaringen, zeker als het om onze oorsprong gaat.

Waarom wordt iemand aangetrokken tot de klassieke oudheid en besteedt daar bijna heel zijn leven aan? Inspiratie laat zich niet haasten en dient zich op haar moment aan. Waarom moet je daarvan dan weer een foto maken en erover schrijven? Er zijn meer vragen dan antwoorden. Waarom ga je bijvoorbeeld naar “Beelden aan Zee”?

Uiteindelijk verdwijnen alle dingen die je op enig moment belangrijk vond. Treedt het verval in. Schoonheid tot het laatste moment.

Want juist ook het ‘verval’ kent haar eigen schoonheid. Haar doorleefdheid maakt de schoonheid. De blik achter de verschijning van het moment. De klik na de klik. De stilte rondom. Het kijken resteert.

Misschien daarom wel af en toe naar een museum, een bewaarplek.

Naar “Beelden aan Zee” bijvoorbeeld. Een aanrader en stof tot overdenken over de eigen positie en over die van de mensen om je heen.

Ook van hen in andere gebieden en in andere omstandigheden.

By |26 augustus, 2021|Fotografie, Kunst, Landschap, Museum, Natuur|0 Comments

VROLIJK II

Een mens moet ergens vrolijk van kunnen worden. Soms heb je van die toevallig gelukkige ontmoetingen. Die zijn om te koesteren. Om nog eens van na te genieten. Om te herbeleven. Dit keer zag ik twee vakantiegangers bij een vintage ijskraam in Beek. Een prachtige plek en lekker ijs van ‘de mijsjes’.

Zij stopten ook en reden in een Saab. Een oud model dat helaas niet meer wordt gemaakt. Nostalgie ten top. Redelijk verroest maar hier en daar haar schitterende oude kleur. Een monument dat de moeite van het fotograferen waard is. Natuurlijk was er gelukkig de toestemming en de enthousiaste mededeling: “uit 1974”. Bijzonder is ook de blauwe merknaam. Bovenal word ik gelukkig van de opnamehoek, waardoor er een schittering van het frontje ontstaat. Het diafragma doet de rest. Magic !! Omdat zij vroegen of ik met een Leica fotografeerde (zij bezat nog een oude), kon ik niet nalaten te vertellen dat zij die nooit weg moest doen en over de site van ‘Magic of Light’.

ENJOY!!

By |15 augustus, 2021|Fotografie, LOVE, Straatfotografie|1 Comment

ZICHT

Volgens Wikipedia: Zien is het zintuiglijk waarnemen van beelden, oftewel visuele waarneming. Naast de directe waarneming van beelden uit de fysieke werkelijkheid met het gezichtsvermogen, kan zien ook duiden op het indirect waarnemen van mentale beelden: denken of dromen. Het directe, ruimtelijke, zintuiglijk waarnemen van beelden berust op het zien met beide ogen tegelijk.

Door de afstand tussen beide ogen kan de mens diepte waarnemen. Via de pupil komt een beeld van buitenaf omgekeerd op het netvlies terecht, waarna de hersenen dit omzetten in een ‘normaal beeld’.

Kijken is een bewuste en aandachtige vorm van direct zien. Dat wil zeggen dat de kijker weet wat hij ziet. Hij kan wat hij ziet zowel objectief als subjectief benoemen. Het gezegde uit het tekenonderwijs: Kijk, als je tekent zie je meer geeft duidelijk het verschil aan tussen ‘kijken’ en ‘zien’. Ook onbewust direct zien is mogelijk. Bijvoorbeeld een geoefend autorijder, die plotseling bemerkt dat hij een stuk is opgeschoten, zonder dat hij de afgelegde weg visueel bewust heeft meegekregen.

Het ‘perifere zichtsveld’ is de zone buiten het centrale zichtsveld van het oog.

Een nieuwe bril. Wie wil dat niet? De wereld is ineens gewijzigd. Dankzij de opticiën uit Arnhem.

By |5 augustus, 2021|CLOSE TO HOME, Fotografie, Website|0 Comments

MUSEUM

In het tijdschrift FLOW nr 6 van 2021 staat o.a. de rubriek “MUSEUM VAN MEZELF”. Iemand geeft dan aan wat hij/zij het dierbaarste bezit vindt. Een mooi verhaal. Museum van mezelf, dat is makkelijker gezegd dan gedaan……. Ik doe een poging.

Mijn fototoestel lijkt mij heel geschikt hiervoor. Momenteel de Fuji Xpro2. Ik denk wel met de 35mm 1.4 lens, hoewel de 56mm 1.2 ook ‘wat’ heeft….

Natuurlijk is daar mijn vulpen met de zuiderzeeblauwe inkt. Onmisbaar zelfs….

Niet te vergeten mijn Moleskines. Mijn opschrijfnotitiekladblokboekjes. Veel gedachten zijn hierin genoteerd en weggelaten…..

De vele fotoboeken die ik maakte, waarvan die toen ik 70 werd mij wel na aan het hart ligt. ‘De weg van de 10.000 dingen.’ Wat een tijd zit daarin. Wat een weg….

Het huidige huis in Arnhem. Een plaatje…..

Het strand van Terschelling. Een belevenis op zich. Eindeloos. De reis ernaar toe is altijd een feest….

Als het om boeken gaat, komt toch ‘Het verdriet van België’ boven. Op een of andere manier heeft Hugo Claus mij weten te raken….

Stilte. Daar hou ik van. Niet te lang doodstil, maar wel het ademloze, verwonderingsvolle….

Poëzie natuurlijk. Vooral van Toon Tellegen en van Kopland. Daar kan ik bij. ‘En telkens als ze bijna valt, denkt ze: Ik val niet ik dans.”  Geweldig !

Tot slot zag ik de speech van Kai Pollak op You Tube. De maker van ‘As it is in heaven”. Een aanrader. Veel verandering daardoor…..

ENJOY!

 

By |12 juli, 2021|CLOSE TO HOME, Fotografie, Poëzie, Website|0 Comments

TERRAS

door de Oude Gracht

stroomt het water als vanouds

zonlicht: wacht op mij

Nu de versoepelingen rond Covid-19 in ons land doorgevoerd zijn, was er voor mij en mijn liefje de gelegenheid om het leven als nieuw weer op te pakken en de levendigheid van de stad te zien vanaf een terras langs de Oude Gracht in Utrecht. Het voelde als bij de Italiaan in Venetië.

De uiensoep, weliswaar Frans en vermoedelijk grof gesneden vanuit een commercieel oogpunt, was warm. De smaakvolle bruschetta kleurde goed met de tomaat, basilicum en olijven samen met de bekende parasols bij de boot in de gracht. Ik geloof niet, weet het wel zeker, dat het mijn mooiste foto is, maar ik zat wel op een mooie plek.

‘Iedereen heeft zowel schoonheid als brood nodig’ las ik in het “Het Zoutpad” van Rayon Winn. Een boek over onvergankelijke liefde.

ENJOY!

 

 

By |3 juni, 2021|Fotografie, Straatfotografie|2 Comments

FEELINGS OF MY TAO

Na de verhuizing naar Arnhem, en het herinrichten van de boekenkast, lees ik “Door het oog van de lens”. Een boek over de geschiedenis van de fotografie, geschreven door Gerry Badger *). Onder andere word ik gegrepen door een uitspraak in het boek van een van de bekendste fotografen, namelijk Walker Evans: “De verantwoordelijkheid van de selectie van de foto’s in dit boek berust bij de auteur, en de keuze is bepaald door zijn mening”.

Wat mij verder aansprak in het boek is volgens Badger:

Wat mogen wij dus precies verwachten van een foto? De bevestiging ven een politieke overtuiging, meer niet. Het bewijs dat we gelijk hebben, in wat we altijd al dachten. Een beeld, stilstaand of bewegend – maar zelfs stilstaand wanneer het beweegt.”

 En ook:

“Fotografie is een complex medium dat geschiedenis en herinnering op talloze manieren en talloze niveaus doorsnijdt. In het huidige klimaat van wantrouwen over de echtheid ervan en de waarde van de fotograaf als betrouwbare getuige moeten fotografen nieuwe manieren vinden om fotografie een plek te geven en leren omgaan met de ingebakken onbetrouwbaarheid  van het medium als weergever van feiten”.

Het bracht mij op het idee om enkele van mijn foto‘s uit te zoeken die ik de loop van de jaren heb gemaakt en die mij na aan het hart liggen.

Ze geven een geheel eigen visie op wat ik belangrijk vind. Dit te midden van al wat is aan economie, politiek en machtsverhoudingen in de wereld.  Niet uit te sluiten de klimaatsverandering, de ontbossing die daarmee te maken heeft en ook de crisis waarin de wereld is komen te verkeren nu het coronavirus haar kop opsteekt – covid19. Natuurlijk is alles te interpreteren. Is alles te wantrouwen en kan men wellicht de echtheid weerleggen, maar het is ook een wereld zoals ik deze voel en ervaar.  Een wereld waar ik graag melding van maak, die ik graag nog eens onder de aandacht breng.

Terwijl ik hiermee bezig ben, ontvang ik een email van David du Chemin (een fotograaf en auteur die ik al jaren volg). Hij verwijst naar een uitspraak van Maya Angelou **) (schrijfster, poëet, burgerrechten activiste): “I’ve learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.”

In ieder geval zijn het mijn beelden waarin de TAO – het onzegbare – een hoofdrol speelt.

Niets blijkt maakbaar in het leven. Je kunt een bepaald beeld creëren, dat lijkt op het origineel, maar er zit geen leven is. Daarom blijf ik geloven in de natuur als onderliggend voorbeeld voor al wat leeft, wat nog zal leven en heeft geleefd. En natuurlijk – en dat ben ik met Badger volledig eens: “Elke foto is een herinneringsspoor”.

Tot slot:

Ik heb de foto’s geselecteerd en nogmaals geselecteerd.  Omdat ik hier maar 30MB kan weergeven, zal ik graag de video toesturen. Geef even een reactie en hij komt eraan.

*)   Gerald David “Gerry” Badger is een Engelse fotograaf, architect, curator en kunstcriticus. In 2018 ontving hij de ‘J Dudley Johnston Award’  van de Royal Photographic Society.

**) Zij schreef in 1969 een autobiografie onder de titel:  ‘Know Why the Caged Bird Sings”. Een geweldige titel.

By |3 maart, 2021|Fotografie|0 Comments

STAREN

Ik staar in het vuur. Het is dwalen in gedachten. Wegdromen ook. Kijken en nog eens kijken. Opnieuw kijken, overdenken. Hoe het moet met de wereld, met Amerikanen, met het virus. Het vuur weet het ook niet. Afstand houden lijkt het beste. Zelf handelen. Leven en laten leven. Blik maar niet op oneindig maar dichtbij. Dichtbij het eigen vuur. Het innerlijk vuur wellicht. Motivatie heet dat geloof ik. Doen wellicht. Gewoon doen en niet omzien. Bewegen. Niet tegen de stroom in maar. Er is nog wat te branden. Het vuur is er nog!

ENJOY!

By |10 januari, 2021|Fotografie|0 Comments

WACHTEN

Het is wachten en nog eens wachten. Een nieuw huis in Arnhem. Eerst de stucadoor, dan verven, dan de gietvloer, dan verhuizen, dan de keuken. Een volgorde die werd uitgezet en waaraan we ons houden.
Onderwijl vermaken we ons in meerdere vakantiebungalows. Hier en daar fotografeer ik omdat de camera altijd mee gaat.

ENJOY!

 

By |7 januari, 2021|Fotografie, Website|0 Comments