­

DAY 022 – 100 DAY JOURNAL – MEMORY (2)

THE DAFFODILS BENEATH THE TREES ARE FLUTTERING AND DANCING IN THE BREEZE

DAF2

Walking around and seeing those flowers, I remembered the first strophe of a poem immediately. I had to learn it during one of my first lessons in English. I did not like it that much as I do now. Time flies. As I told before, the past is always with you. Even when you are not conscious about it, it’s still there. Sometimes it will inform you unexpectedly. Well, I think I still know the teacher, the classroom and the position of my desk. I remember she was not beautiful at all, but it seems to me she knew everything from that language. Anyway I am very grateful to her nowadays. (meer…)

By |24 maart, 2017|100 Day journal, Natuur, Poëzie|1 Comment

IK ?

Na de aanbeveling van Ed van der Elsken en de imponerende uitspraak van ene Coco Chanel: ‘the most courageous act is is still: to think for yourself. Aloud’,   kan ik niet achterblijven.  Het werd me zelfs toegezongen door Dmitri Hvorostovski:

‘de eerste helft ligt al achter ons en slechts één ding hebben we begrepen:

wil je dat ze jou niet verliezen op aarde, verlies dan jezelf niet’

TULP

I love your silky dress

ENJOY!!

 

By |22 februari, 2017|Fotografie, Poëzie|0 Comments

Een nieuwe start

001Het is alweer ruim zes weken geleden dat ik de stekker uit mijn website heb getrokken. Een geforceerde start voor 2016 met als doel ruimte te creëren voor iets nieuws. Dat betekende sentimenten loslaten en gewoon met elan opnieuw beginnen. Een ervaring die veel teweeg bracht.

Intussen stapte ik de exposities binnen van Joan Miro, Kirchner, Karel Appel en de indrukwekkende verzameling ‘stilte’ van Joost Zwagerman. Uitersten in mensenlevens. Twee van hen werkten door tot het laatst van hun leven en twee van hen deden zelf, ieder op hun eigen wijze en met eigen gedachten binnen hun omstandigheden, ‘de deur dicht’.

Intussen heeft de kerstmuziek plaatsgemaakt voor de aankondigingen voor de Mattheus Passion. Het leven herhaalt zich en toch wijzigt het zich, ademt zich een weg door de eeuwigheid. Ieder creëert daarin zijn eigen universum. Een plaats voor eigen gedachten, ontdekkingen en expressies. Als zovele ruimten in de ruimte. ‘The universe resounds with the joyful cry – I am, zei Scriabin.

Het is de hoogste tijd om mijn universum in een nieuwe setting te presenteren. Met dank aan de vele, vele inspiratiebronnen voor hun bijdrage in de tijd.

Enjoy!

By |19 februari, 2016|Fotografie, Poëzie, Seizoenen, Website|2 Comments