Kunstenaars in de beeldentuin van Kasteel Nijenhuis hebben een eigen visie op het gebruik van materiaal. Of dit nu uit de natuur is of ergens anders vandaan. In ieder geval is het inspirerend en verrassend. Zo verging het mij in deze prachtige en rustige omgeving. Tijd van stilte, van weg zijn. Van genieten ook. Met volle teugen zelfs. En natuurlijk van onthaasten. Tijd bestaat gewoon niet.
ENJOY!
We horen vandaag is hier code geel. Morgen is het code rood. Soms is het code groen. Kortom ik hou het er maar op dat je het zelf kunt invullen. Gewoon waar je op dt moment behoefte aan heb. Niet moeilijk doen. En als je tussentijds wilt veranderen? Maakt niet uit. Doe wat goed voelt op dat moment, Geen problemen zoeken die er niet zijn. Ga gewoon je eigen gang of het uitkomt maakt niets uit.
Enjoy !
Soms ben je ineens getuige van iets heel ongewoons. Voor de eerste keer in mijn leven zag ik synchroon dansende zwanen. Liefhebben dus. Hoe ongewoon is dat? Het schijnt elk jaar weer te gebeuren. Je moet er bij zijn om het te geloven. Synchroon. Het zegt veel in de tijd dat we leven. Het leven koesteren. Misschien wel synchroon. Als het even kan. Dan volgt er weer toekomst.
ENJOY!
Dagelijkse dingen. Gewoon. Je komt ze tegen. Nu in ieder geval. Je loopt er snel aan voorbij. Je hebt er geen erg in. De ziet ze niet eens. Toch maken ze deel uit van de wereld. Al jaren, eeuwen misschien. Misschien wel langer dan je leeft. Ze zijn er elk jaar weer. Gewoon. Of het zo hoort. Dat paars ook of wat is het eigenlijk.
Verwondering is een schone zaak.
Niet zo gewoon misschien.
ENJOY!
Het zijn meestal kleinen dingen.
Denk klein, want dat maakt een groot verschil.
Een glimlach of zoiets.
Gewoon klein dus.
Daar gaat iedereen op ‘aan’.
ENJOY!
Het trekt naar buiten. De lente is er. Zij manifesteert zich. Tijd om er van te genieten. Je kunt je nauwelijks voorstellen dat zij er weer is. Nog even en dan zijn alle bomen weer groen. Kun je er niet meer doorheen kijken. Zie je de stammen niet meer, terwijl deze juist zo decoratief zijn. Nog wel dus. Met hun bemoste tentakels schitterend in het zonlicht laten ze nog een glimp zien van ‘hoe het was’, waar alles vandaan komt. Hangen zij boven ons. Inspiratie biedend voor een meditatief moment temidden van een chaotische wereld. Zijn dus. Gewoon zijn. Verschijnen door de tijden heen.
ENJOY !
Het voelt als gisteren, maar het is toch een paar jaar geleden.
Oude beelden komen weer naar voren.
Sterker misschien.
Dat allemaal na het zien van de film FOLKTALES in het FOCUS filmtheater in Arnhem.
Geweldig!
Neem vooral een zakdoek mee en geniet.
De omgeving is als een jas, een natuurlijke jas.
ENJOY!
Je kunt er niet omheen deze herfst. Om de herfst van vorig jaar ook niet trouwens. Wat ik er zo mooi aan vind is het rommelige uiterlijk. Bij nader inzien is het fotografisch altijd een uitdaging om het geheel eerlijk over te laten komen. Je loopt er gemakkelijk aan voorbij, terwijl het veel schoonheid in zich draagt. Een kwestie van kijken misschien. Mooi die stengels ook. Genieten ligt altijd vlak bij kennelijk. Het werk is klaar, hoewel sommigen zich op de fiets naar huis haasten om er aan te beginnen.
is
‘Kun je de lucht bezitten’ vroegen de oude Indianen in de Rocky Mountain al. Natuurlijk niet. Zo kun je wel kijken naar wat je ziet maar is het niet je eigendom. Kijken kunnen wie overal naar. Kijken en nog eens kijken. Iedereen kan wat anders zien terwijl je naar hetzelfde kijkt. Ik zie ‘een brug’. Misschien zie jij ‘een verbinding’. We bedoelen misschien hetzelfde, maar het is toch anders. Ingewikkeld? Boeiend wellicht. Gewoon kijken en benoemen. Soms heb je aan het kijken genoeg. Naar de storm “Benjamin” misschien. 
ENJOY!
Als het regent kun je dromen. Wegdromen. Gewoon weg zijn, je bent er dan even niet. Hoe het was bijvoorbeeld of hoe het voelde. Het voelde goed. Er was niemand op het strand behalve enkele palen die normaliter, als de zon schijnt, hun schaduw afgeven. Vandaag staan ze er zwijgend en gelaten bij. Ze laten alles over zich heenkomen lijkt wel. Er komt nog meer dat zie je wel. De wolken dreigen vol. In de verte is het anders. Ik zie de golven van de branding ver weg. Water, nog meer water. Het is nog lang niet op. De regen zwiept. Altijd een mooi woord gevonden. De regen zwiept over het strand. Je kunt het nu zien waaien. Voelen waaien is toch anders. Het zand is nat. Op sommige plaatsen is het natter en dan wordt het zand donkerder. Ik kijk door het raam van de strandtent. De regen tekent waterlanders op het raam. Je kunt er uren naar kijken. Het is steeds anders.
Er is geen mens te zien. Geen schelp ook.
ENJOY!
Recente reacties