Graven en rusten dat is het betere werk. Misschien is het nog beter om het uit te besteden. Riolering en water.
Je moet wel weten hoe het aangesloten moet worden anders ontstaan er meerdere problemen.
In het Forum Romanum hebben ze ontdekt hoe dat moet.
Romeinen….. ooit waren ze in Millingen aan de Rijn.
In Millingen is altijd wat te doen. De manier van maaien zegt ook iets over de landheer. Gras is van alle tijden tijden. Het schijnt al 55 miljoen jaren oud te zijn. Een plant die dus al lang meegaat.
De maaiwijze heeft ook iets weg van een labyrint. In feite moest ik daar gelijk aan denken. Ook al zoiets ouds. Nog maar 4000 jaar, dat valt alles mee.
Gelukkig levert het vandaag een foto op.
Vandaag heb ik mijn zinnen gezet op het fotograferen van de waterlelies die in de sloot groeien. Kennelijk zijn deze aangeplant of meegenomen door een of andere vogel. Het duurt altijd even voordat je ze ziet, want eerst zie je alleen maar blad. Dat is overigens al een teken dat ze eraan komen. Een schuilplaats voor de vissen vanwege de schaduw van de bladeren en jonge vogels vinden het een speeltuin. Je kunt er als jonge vogel op lopen en de insecten vliegen je tegemoet. Veel zon hebben ze nodig, dat zie je natuurlijk zo. Ze groeien naar boven tot ze niet verder kunnen. Claude Monet wist er alles van.
Knielen gaat mij niet soepel af bemerk ik. Gelukkig moet je hen van boven fotograferen, want dan zie je het meest. Wel vervelend dat ze in het midden van de sloot groeien. Er in gaan, gaat me te ver. Een nat pak is mij de foto niet waard. Het gaat om het hart van de lelie, hoewel het wit de vorm aangeeft. De weerspiegeling van de balkons in het water geeft wel dynamiek aan het zo stille water.
Fuji XPRO2, XF56mm 1,2R, ISO 200, 1/550 sec F 2,8.
Omdat ik recentelijk het dagboek van Stefan van Fleteren (een beroemde fotograaf uit België https://www.stephanvanfleteren.com) heb gelezen, lijkt het mij leuk dit ook te beginnen. Hij beschrijft zijn dagelijkse wandelingen, belevenissen en overdenkingen tijdens de coronaperiode. Hier en daar maakt hij een opmerking over zijn camera instelling. Dat zie ik voor me. Eerder heb ik 100 dagen lang een foto met een verhaaltje in de Engelse taal op Instagram geplaatst (zie mijn website onder: “100 Day journal”). Een hele uitdaging. Ik heb nu besloten om mijzelf niet meer dat ‘geweld’ aan te doen en de dingen rustig op mij af te laten komen. Je kunt het vinden op mijn blogpagina.
Natuurlijk komen er wel foto’s in mijn dagboek. Iedere keer minstens één. Ik begin natuurlijk met mijn ligplaats in het park, waar dit idee is geboren.
IPhone werk
Recente reacties